Οι άνθρωποι είμαστε χαμένοι στους ωκεανούς μας. Χαμένοι στο παρελθόν και στο παρόν ανησυχούμε για το μέλλον στην θάλασσα του πότε και του πάντοτε. Δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει και οι περισσότεροι από εμάς ανησυχούμε και συχνά κλεινομαστε στους εαυτούς μας. Τις προάλλες η άλλη συγγραφέας του blog κατάφερε να πιάσει αρκετά θέματα που μπορεί και πιθανότατα απασχολούν μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Εμένα από την άλλη σκοπός μου είναι να διαλευκανω ορισμένα θέματα που απασχολούν και εμένα και ελάχιστα αλλα άτομα που τουλάχιστον εγώ γνωρίζω.

Όπως λοιπόν προανεφερα κάποιοι από εμάς είμαστε χαμένοι. Αναζητούμε το φως στην σκοτεινή σπηλιά που είμαστε εγκλωβισμένοι. Συχνά έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τα έχουμε καταφέρει και έχουμε βρει το φως αλλά στην πραγματικότητα αυτο το φως δεν είναι παρά μόνο μια πυγολαμπιδα που αργοπεθαίνει. Το αστείο είναι πέρα από όλα αυτά όμως ότι όταν η πυγολαμπιδα αυτη πεθάνει τότε αρκετοί δέχονται το σκοτάδι. Δέχονται την άγνοια,τον φόβο, δέχονται την μοναξιά. Τότε αυτοί σταματάνε να είναι εν μέρη και άνθρωποι.

Οι άνθρωποι είμαστε οντα κοινωνικά για αυτό και χρειαζόμαστε άλλους ανθρωπους δίπλα μας. Για αυτό και πχ αυτούς που έχουν διαπράξει κάποιο σοβαρό έγκλημα τους κλείνουν στην απομόνωση. Γιατί η μοναξιά είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος.

Τι γίνεται όμως όταν βρίσκεσαι με άτομα δίπλα σου Αλλά ακόμα νιώθεις μόνος σου; αρχίζεις και αναρωτιέσαι μήπως φταις εσύ; και αν δεν φταις εσύ ποιος φταει; Γιατί πρέπει να το περάσεις αυτο; Γιατί πρέπει να υπομείνεις αυτόν τον πονο;

Η απάντηση είναι μια. Στην θάλασσα αυτήν θα περάσουν πολλά καράβια δίπλα από το δικό σου. Θα περάσουν βαρκούλες και κρουαζιερόπλοια, εμπορικά και πολεμικά πλοία. Όλα με διαφορετικό σκοπό και προορισμό. Αλλα θα περασουν και θα χαιρετήσουν και ύστερα θα φύγουν. Το θέμα είναι ότι ελάχιστα από αυτά θα σταματήσουν και θα ρίξουν την αγκυρα τους δίπλα σου. Αυτά τα πλοία λοιπόν τα παρομοιάζω με τους ανθρώπους. Στην ζωή μας θα περάσουν πολλοί άνθρωποι από δίπλα μας. Μεγάλοι και μικροί. Το θέμα όμως είναι ότι δεν θα σταματήσουν όλοι. Δεν θα προσέξουν όλοι εσένα ή εμένα. Δεν θα ενδιαφερθούν όλοι πραγματικά για εσένα ή εμένα. Αυτοί όμως που θα σταματήσουν και θα ενδιαφερθούν,αυτοί που θα ρίξουν την άγκυρα τους είναι αυτοί οι οποίοι θα σου δείξουν το φως και θα διώξουν την μοναξιά μακριά από εσένα. Πότε δεν ξέρεις βέβαια… μπορεί να κάνεις και εσύ το ίδιο και για αυτούς. Για αυτό εγώ πιστεύω ότι αξίζει να υπομείνεις και να πονέσεις μέχρι να συναντήσεις τέτοιους ανθρώπους . Γιατί στο τέλος της ημέρας αυτούς θα θες να έχεις δίπλα σου. Αυτούς που θα σου δείξουν το πραγματικό φως. Την αιώνια φωτιά. Blog

Buttercup ♤